Jedyny w ekipie, który umie postawić full boxa — i stawia go przy każdej okazji: przy walce, przy lądowaniu, przy otwieraniu skrzynki, a raz nawet w lobby, zanim gra się zaczęła. Kokot, ale kokot z ambicjami.

Ogląda poradniki pro graczy do trzeciej w nocy i co wieczór obiecuje, że „od jutra gra rankedy na serio”. Jego firmowy tekst to „spokojnie, mam boxa” — zwykle sekundę przed tym, jak ktoś wbija mu do boxa z pompą.

Za zebrane V-dolce kupi Karnet Bojowy, a potem już tylko turnieje i Fortnite World Cup. Tak twierdzi.

Wyskakuje z autobusu jako pierwszy i jako pierwszy odpada — zwykle zanim reszta ekipy w ogóle wyląduje. Budowanie? Postawił kiedyś jedną ścianę. Tyłem do przeciwnika.

Na strzelbę mówi „ten duży pistolet”, a apteczki trzyma „na później”, czyli do śmierci. Gra w domyślnej skórce, więc wszyscy biorą go za bota — i szczerze, nikt nie zauważa różnicy.

Po każdej przegranej ma ten sam argument: „lagowało mi”. Lagowało mu też, jak grał offline w trybie kreatywnym.

Najstarszy aktywny gracz Fortnite w całym powiecie. Gra na telewizorze w salonie, z dźwiękiem na maksa i okularami na czubku nosa. Na mikrofonie mówi do wszystkich „synku”, nawet do przeciwników.

Zamiast budować — kuca w krzaku i czeka, aż młodzi się pozabijają. Tak właśnie wygrał swoją jedyną rundę: zasnął w krzaku w ostatniej strefie i obudził się na ekranie zwycięstwa.

Śliski jak karp w wannie przed Wigilią — nikt go nie może złapać, bo nikt go nie może znaleźć. Powtarza: „za moich czasów nie było budowania i jakoś żyliśmy”.

Jedyny w ekipie, który nie potrzebuje dofinansowania, żeby wygrywać — tylko żeby grindować dalej. Arena, cash cupy, scrimy, znowu arena. Z każdym tygodniem jest bliżej earningsów i każdy w lobby to czuje.

Niszczy każdego. W jednej grze z PowPowem, Krayo i Śliskim Karpiem to już nie jest mecz, tylko rozgrzewka celowania. PowPow stawia full boxa, Apollo edytuje go w pół sekundy i wychodzi z eliminacją, zanim box skończy się budować.

Za V-dolce kupi wpisowe na kolejne turnieje, nową myszkę i zapas energetyków na następną noc grindu. Earningsy to tylko kwestia czasu.

Najlepszy gracz w lobby 0 A.D. i dobrze o tym wie, ale nie musi tego mówić — wystarczy mu tabela wyników po meczu. Gra spokojnie i z opanowaniem: równy boom, idealne mikro, ani jednego zbędnego kliknięcia. Na czacie pisze „gg” i nic więcej.

Ale jest cena. Jeśli ktoś go wkurzy — zrobi mu rusha w trzeciej minucie, podbierze drewno albo, nie daj bóg, napisze „ez” — spokój się kończy. Wtedy nikt go nie zatrzyma: ani mury, ani wieże, ani sojusznicy błagający na czacie o litość.

Srebrniki nie są mu do niczego potrzebne. Traktuj je jako haracz za święty spokój — twój, nie jego.

Weteran, który pamięta jeszcze Alphę 23 i czasy, gdy był postrachem lobby. Opowiada o tym przy każdej okazji: „za moich czasów to ja trzema hoplitami brałem całe centrum miasta”.

Dzisiejszy styl gry: blitzkrieg. W piątej minucie rzuca na wroga wszystko, co ma — konnicę, obywatelki, nawet taran bez eskorty. Jeśli się uda: wielki powrót legendy. Jeśli nie (czyli zawsze): cicho wychodzi do lobby, zanim ktoś zdąży napisać „gg”.

Srebrniki pójdą na emeryturę kombatancką i rehabilitację nadgarstka po ostatnim rushu.

Najspokojniejszy człowiek w lobby. Buduje wioskę powoli i równiutko, farma przy farmie, jak ogródek na działce. Na czacie kulturalny, wszystkim życzy miłej gry — nawet tym, którzy go właśnie atakują.

Do czasu. Bo gdy mu stanie — a staje zawsze w najmniej spodziewanym momencie — robi się zły. Bardzo zły. Z koszar wylewa się fala czerwonych peleryn, a spokojny działkowiec zamienia się w Leonidasa.

Gra wyłącznie Spartanami. Zapytany dlaczego, odpowiada tylko „This is Sparta” i długo patrzy w dal.

Podstępny jak mało kto. Zanim się obejrzysz, ma dwieście obywatelek przy farmach, pięć targów, kupców na każdym szlaku i skarbiec, za który mógłby wykupić całą mapę. Nikt nie wie, jak to robi. On też nie powie.

Kłopot zaczyna się, kiedy tę gospodarkę trzeba wreszcie użyć. Atakuje jak babcia na zakupach: powoli, po jednej jednostce, z przerwami na odpoczynek. Armia dochodzi pod mury wroga i… czeka. Na co? Nie wiadomo.

Srebrniki i tak odłoży do skarbca. Ale może tym razem kupi za nie odwagę.

Jego taktyka jest prosta: najpierw tłum obywatelek i tyle jedzenia, że mógłby wykarmić Rzym, Kartaginę i całe lobby Laziego. Kiedy inni wysyłają pierwszy atak, Apollo klika kolejne kobiety przy farmach, a przeciwnik patrzy na wynik i myśli, że on w ogóle nie gra.

A potem przychodzi dwudziesta minuta. Koszary zaczynają pluć wojskiem bez przerwy i armia wylewa się z miasta jak zboże z pękniętego spichlerza. Wtedy okazuje się, że Apollo jest całkiem dobry — trzeba tylko przeżyć do jego armii.

Srebrniki pójdą na metal dla wojska, bo jedzenia ma już aż za dużo.

Gra tylko Hanami. Zawsze. Losowa cywilizacja? Nie słyszał. Wybiera Chińczyków, bo mają piękne dachy, kuszników i masę budynków — i właśnie w tych budynkach najczęściej się gubi.

Jest jeszcze trochę początkujący i to widać: kusznicy stoją w lesie, dziesięciu obywateli rąbie jedno drzewo, a faza miasteczka przychodzi, kiedy Kozak już kończy mecz. Ale uczy się szybko, pyta o wszystko i nigdy nie wychodzi z gry pierwszy.

Srebrniki pójdą na naukę: poradnik, lekcje mikro i mapę z zaznaczonym „tu buduj farmy”.

Gra Rzymianami i robi z nich żółwia: ciasno ustawieni włócznicy, tarcza przy tarczy, krok po kroku przez całą mapę. Strzały się odbijają, konnica nadziewa się na włócznie, a przeciwnik patrzy, jak ta skorupa powoli wjeżdża mu do bazy.

Jest naprawdę mocny — na naszej skali 8/10. Nie gra efektownie, gra skutecznie: zanim ktoś znajdzie dziurę w szyku, żółw stoi już pod jego centrum miasta. Skąd przydomek „Kapuś”? Tego żółw nie zdradza.

Srebrniki pójdą na nowe tarcze. Żółw ciągle rośnie.